Ο εναλλακτικός τουρισμός στην Ελλάδα αποτέλεσε σχεδόν πάντα υπόθεση του… γλυκού νερού. Και τώρα που το φθινόπωρο έκανε δυναμικά την είσοδό του, βάφοντας τα τοπία με χρυσές και χάλκινες αποχρώσεις, τα μονοπάτια και οι λίμνες έγιναν ξανά δρόμοι. Δρόμοι που μας οδήγησαν «στην άλλη Ελλάδα», εκείνη που ζει και αναπνέει στη σκιά των μεγαλουπόλεων και των υπόλοιπων τουριστικών προορισμών. Η ανακάλυψη αυτής της άγνωστης, φθινοπωρινής Ελλάδας ξεκίνησε όταν αφήσαμε τις παραλίες και αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε τις ξεραμένες κοίτες των χειμάρρων που ξυπνούν με τα πρώτα πρωτοβρόχια. Ανεφορτίζοντας όλο και περισσότερο γνωρίσαμε αφρισμένα ποτάμια, άγρια φαράγγια, εγκαταλειμμένα χωριά, ερειπωμένα μοναστήρια που στέκονται σκαρφαλωμένα σε απόκρημνες πλαγιές, κατειλημμένα από τους αετούς και τα γεράκια αποτελώντας το ορμητήριό τους για τις ατέλειωτες πτήσεις τους στο στερέωμα του ουρανού!

Στην Ευρώπη θα συναντήσουμε πιο ψηλά βουνά, πιο καλοδιατηρημένα χωριά, όπου η καθημερινότητά τους φροντίζει να γεμίζει με χαρά αλλά και υπερηφάνεια τους κατοίκους των. Στον αντίποδα όμως η Ελλάδα διατηρεί την αυθεντικότητά της, όχι σαν ένα σκηνικό που έστησε κάποιος σκηνοθέτης, αλλά με δική their (ή δική της) ζωή, οικονομία και προσωπικότητα, τώρα μάλιστα που η φύση φοράει το πιο μελαγχολικό και γοητευτικό της κουστούμι!
Τα ποτάμια και τα βουνά της χώρας μας το φθινόπωρο
Τα σπορ του νερού και οι εξορμήσεις στην ύπαιθρο υπήρξαν πάντοτε η αφορμή για να ανακαλύψουμε ξανά από την αρχή ποτάμια, λίμνες, φαράγγια. Και όχι άδικα! Κανένας δρόμος, κανένα μονοπάτι, καμία θέση θέας, όσο όμορφα και αν είναι, δεν σου επιτρέπει να νιώσεις το ποτάμι, να καταλάβεις την ορμή του, ν’ ανακαλύψεις τις κρυφές διαδρομές που δημιουργούν οι δίνες και τα έντους, γοητεύοντας την ψυχή που θέλει να απόδραση ανακαλύπτοντας το «κάτι» διαφορετικό, καθώς τα φύλλα πέφτουν και στρώνουν χαλί στα μονοπάτια.

Από τις πιο μυσταγωγικές φθινοπωρινές εικόνες είναι αναμφισβήτητα ο Όλυμπος, το μυθικό βουνό των Θεών, που πλέον δεσμεύει και επίσημα τη θέση του ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, συνδυάζοντας τη σπάνια φυσική ομορφιά με την παγκόσμια πολιτιστική και περιβαλλοντική αξία. Καθώς τα σύννεφα αγκαλιάζουν τις ψηλές κορυφές του και τα ρεξίματα των χειμάρρων κατεβάζουν ορμητικά τα νερά τους μέσα από τα φαράγγια, το βουνό αποπνέει μια πρωτόγνωρη, φθινοπωρινή μαγεία που σε καλεί να το περπατήσεις.

Λίγο πιο κάτω, στην άγρια και επιβλητική αγκαλιά των Τζουμέρκων, το φθινόπωρο αποκαλύπτεται σε όλη του τη δραματική ομορφιά. Τα πέτρινα γεφύρια στέκονται περήφανα πάνω από τους ορμητικούς, φουσκωμένους από τα πρωτοβρόχια χειμάρρους, ενώ τα χωριά της περιοχής τυλίγονται στην αχνιστή ομίχλη και στις μυρωδιές από το βρεγμένο ξύλο και το τζάκι. Εδώ, τα νερά του Άραχθου και του Καλαρρύτικου χαράζουν βαθιές χαράδρες ανάμεσα σε καταπράσινες πλαγιές που τώρα αρχίζουν να χρυσοκοκκινίζουν.

Γιατί τελικά, η αληθινή Ελλάδα δεν κρύβεται στις πεπατημένες, αλλά στα μυστικά μονοπάτια που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Βάλτε τα απαραίτητα εφόδια στο πορτ-μπαγκάζ, αφήστε τους χάρτες και ακολουθήστε τη ροή του νερού. Το φθινόπωρο είναι εδώ, οι δρόμοι της φύσης μάς καλούν, και η περιπέτεια μόλις άρχισε!




