Γράφει η Αφροδίτη Α. Καλομάρη, δημοσιογράφος, assistant Press Office “Spartathlon”
Τί είναι αυτό που ξεχωρίζει έναν μαραθωνοδρόμο υπεραποστάσεων, από ένα “Σπαρταθλητή”; Και γιατί άραγε δημιουργήθηκε μία νέα λέξη για να περιγράψει αυτόν τον αθλητήΕίναι δικαιολογημένο ή πρόκειται απλά για ένα φραστικό “εύρημα”;

Την απάντηση θα την ανακαλύψει κανείς, αν συμμετάσχει έστω σαν απλός θεατής (πολλώ δε μάλλον αν καταφέρει και ως συμμετέχων), στον διεθνή αγώνα υπεραποστάσεων “Σπάρταθλον”, ο οποίος πραγματοποιείται κάθε χρόνο το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου με διαδρομή που ξεκινά από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και καταλήγει στο άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα, στην Σπάρτη. Πρόκειται για 246,8 απαιτητικά χιλιόμετρα, τα οποία έτρεξε ο αρχαίος Αθηναίος δρομέας Φειδιππίδης, όταν στάλθηκε εσπευσμένα από τους Αθηναίους να ζητήσει τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων λίγο πριν τη μάχη του Μαραθώνα εναντίον των Περσών το 490 π.Χ.
Ο Φειδιππίδης, κατάφερε και έφτασε στη Σπάρτη μέσα σε μιάμιση μέρα (περίπου 36 ώρες) και να επιστρέψει στην Αθήνα σχεδόν αμέσως σε άλλες τόσες ώρες, γεγονός που θεωρήθηκε άθλος, καταγράφηκε από τον μεγάλο ιστορικό Ηρόδοτο και αποτέλεσε πρότυπο δρομέα για χιλιετίες!

Ο Βρετανός…Φειδιππίδης
Η αναβίωση λοιπόν αυτού του σπουδαίου επιτέυγματος, ξεκίνησε το 1982 όταν ο βρετανός σμήραρχος της RAF, ελληνολάτρης και μελετητής της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και δρομέας μεγάλων αποστάσεων, John Foden, διερωτήθηκε, διαβάζοντας τον Ηρόδοτο, αν δύναται ένας σημερινός μαραθωνοδρόμος να πραγματοποιήσει αυτήν τη διαδρομή σε μιάμιση μέρα…
Όπερ και εγέννετο: Ο Foden έρχεται στην Ελλάδα μαζί με άλλους 2 συναδέλφους της RAF, ζητά τη βοήθεια της βρετανικής παροικίας και Ελλήνων φίλων, καταστρώνει ακριβέστατο σχέδιο διαδρομής – βάσει των περιγραφών του Ηρόδοτου και στις 8 Οκτωβρίου το όραμά του γίνεται πράξη. Πράγματι, τερματίζει την επόμενη ημέρα (9 Οκτωβρίου 1982) σε χρόνο λιγότερο των 37 ωρών, πίσω από τον φίλο του John Scholten, ο οποίος είχε τερματίσει μίση ώρα νωρίτερα…

Ήταν λοιπόν εφικτό! Ο Ηρόδοτος είχε δίκιο και δεν υπήρξε κανένα ίχνος υπερβολής ή ιστορικής ανακρίβειας…
Από εκεί και μετά ξεκίνησε να γράφεται η σπουδαία ιστορία του “Σπάρταθλον”. Η ιδέα αυτή της αναβίωσης αγκαλιάστηκε από αθλητές απανταχού της γης και το 1983 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας με τη συμμετοχή 45 δρομέων από 11 χώρες.
Το όνειρο κάθε δρομέα
Το “Σπάρταθλον”, πολύ σύντομα, αποτέλεσε στόχο ζωής για χιλιάδες αθλητές σε ολόκληρο τον κόσμο και εντάχθηκε στο διεθνές καλεντάρι των αγώνων υπεραποστάσεων. Η επιτυχία του εγχειρήματος ήταν – και παραμένει, μεγάλη. Όσο περνούν τα χρόνια δε, το “κίνημα των Σπαρταθλητών”, ολοένα και μεγαλώνει, γεγονός που φανερώνεται από τις τεράστιες λίστες αναμονής συμμετοχής.
Υπάρχουν αθλητές οι οποίοι προετοιμάζονται από 5 έως και 10 χρόνια για να τρέξουν.
Που ταξιδεύουν από τα πέρατα της Οικουμένης για να έρθουν στην Ελλάδα με ατελείωτες ώρες πτήσεων.
Που δεν τους σταμάτησε ούτε ο κορωνοϊός όταν όλος ο πλανήτης ήταν σε καραντίνα, ούτε η 11η Σεπτεμβρίου.
Που κορνιζάρουν σε πλεξιγκλάς τον “στεφάνον ελαίας” του τερματισμού.
Που “χτυπάνε” τατουάζ το πρόσωπο του Λεωνίδα, τα φτερά του Ερμή ή μορφές δρομέων από αρχαία ελληνικά αγγεία στις γάμπες, στους τετρακέφαλους και στο στήθος στο ύψος της καρδιάς.
Τί παραπάνω λοιπόν χρειάζεται κανείς για να καταλάβει πόσο σπάνια είναι αυτή η σύνδεση αθλητών και “Σπάρταθλον”, ελληνικού αθλητικού ιδεώδους και Φειδιππίδη;
//////Η διδαχή
Το “Σπάρταθλον”, έρχεται κάθε χρόνο να μας διδάξει τα τρία “Ο”.
Τί πραγματικά εστί όραμα, όριο, ομοψυχία.
Όραμα, επειδή κάθε αθλητής που αποφασίσει να συμμετέχει, γνωρίζοντας εκ προοιμίου τη δυσκολία του όλου εγχειρήματος, προετοιμάζεται για μία και μοναδική στιγμή. Εκείνη, που θα φιλήσει το μπρούτζινο πόδι του Λεωνίδα στη Σπάρτη και θα φωνάξει δυνατά “Τα κατάφερα!”. Όριο, επειδή κάθε φορά που το σώμα τείνει να εγκαταλείψει, δαγκώνει τα χείλη μέχρι να ματώσουν και συνεχίζει… Ομοψυχία, επειδή το “ευ αγωνίζεσθαι” είναι πάνω απ΄όλα χωρίς χρώμα, θρησκεία και πολεμικές συγκρούσεις.

Όλα είναι δρόμος…
Τίποτα – μα τίποτα – πλην της διαδρομής, δε θεωρείται δεδομένο. Κάθε μέτρο, κάθε εκατοστό έχει το δικό του βαθμό δυσκολίας, τις δικές του απαιτήσεις. Ζέστη, κρύο, βροχή, σκοτάδι.
Κάθε αθλητής καλείται να ξεπεράσει πόνο, καταπόνηση, φόβους. Τον ίδιο του τον εαυτό στην ουσία.
Να φτάσει σε σημείο που να νομίζει ότι τα πόδια του δεν πατάνε στη γη, αλλά πετά…
Να μη νοιώθει τις σταγόνες της βροχής που του χτυπάνε τα μάτια…
Να αισθάνεται ότι το σώμα του θα σπάσει σε κομμάτια που θα πέσουν στο χώμα…
Να μουδιάζει το μυαλό από την εξάντληση και να βλέπει “Δον Κιχώτες”…
Να μπερδεύει το “μπορώ” με το “αντέχω”…
Αυτό είναι το “Σπάρταθλον”. Όπως το φανερώνει άλλωστε και το όνομά του. “Άθλος”. Και αυτοί είναι οι σύγχρονοι ήρωές του: Οι “Σπαρταθλητές”…




