Τα σχολεία κλείνουν, οι τσάντες μπαίνουν στην άκρη και τα παιδιά αφήνουν πίσω τους το πρόγραμμα, έτοιμα να ζήσουν εκείνη τη γλυκιά, καλοκαιρινή ανεμελιά που κορυφώνεται τη στιγμή που γυρίζει το κλειδί στη μίζα και ξεκινάει το οικογενειακό ταξίδι!

Από ανέκαθεν οι Χειμερινές εξορμήσεις με το αυτοκίνητο ήταν ο πιο φυσικός τρόπος να βρεθεί ξανά όλη η οικογένεια «στο ίδιο μήκος κύματος». Σήμερα, όμως, δεν χρειάζεται να κυνηγάμε την άκρη του χάρτη για να χτίσουμε δεσμούς. Μια διαδρομή 100–150 χιλιομέτρων, με μία ή δύο διανυκτερεύσεις, αρκεί για να ανάψει τη σπίθα στη φαντασία των παιδιών. Γιατί στα παιδιά, η ιδέα της απόδρασης —όταν έχει μέσα της λίγη περιπέτεια, σκόνη, ανηφόρα και άγνωστα μονοπάτια— λειτουργεί σαν μαγνήτης.
Από τη δική μου εμπειρία στον δρόμο, όποιον προορισμό κι αν βάλει ο πλοηγός, δώστε στα παιδιά ενεργό ρόλο στον σχεδιασμό. Όταν νιώθουν συνδημιουργοί της διαδρομής, τα tablets και τα smartphones μένουν πιο εύκολα στην άκρη και σταματούν να κλέβουν εκείνη την πολύτιμη προσοχή που χρειαζόμαστε όλοι ο ένας από τον άλλον.
Βάζοντας λοιπόν τα παιδιά στο «τιμόνι» του σχεδιασμού, μπορούν να διαλέξουν κομμάτια της διαδρομής, στάσεις και μικρά σημεία ενδιαφέροντος ανάμεσα στα διαλείμματα — εκεί ακριβώς όπου βγαίνουν τα πιο αυθόρμητα, αξέχαστα κάδρα που μας ακολουθούν μια ζωή! Στο αυτοκίνητο όλοι είμαστε πλήρωμα και όλοι έχουμε θέση. Όταν δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, κάνουμε μικρούς συμβιβασμούς στις στιγμές έντασης και ανοίγουμε χώρο για ουσιαστική κουβέντα, το ταξίδι αποκτά χρώμα, βάθος και ψυχή. Τα εμπόδια ξεπερνιούνται πιο εύκολα και στο τέλος ανακαλύπτουμε πλευρές του άλλου που δεν είχαμε καν φανταστεί.
Κι όταν η διαδρομή γεμίσει και με δραστηριότητες στη φύση, οι εκπλήξεις και οι συγκινήσεις πολλαπλασιάζονται. Τα αγαπημένα ποδήλατα των παιδιών στη σχάρα οροφής γίνονται γέφυρα επικοινωνίας, αφορμή για βόλτες, γέλια και κοινές εμπειρίες. Μια ανάβαση σε έναν πιο εναλλακτικό τόπο της Ελλάδας, σε συνδυασμό με μια νύχτα σε ορεινό καταφύγιο —που το καλοκαίρι ανοίγει πιο φιλικά τις πόρτες του— δίνει στο ταξίδι εκείνη τη γεύση της αυθεντικής περιπέτειας.

Ό,τι κι αν διαλέξετε, μην είστε απόλυτοι ούτε δογματικοί απέναντι στα παιδιά. Κρατήστε τον πήχη ανοιχτό στο απρόοπτο. Γιατί μια τυχαία συνάντηση στον δρόμο μπορεί να τινάξει στον αέρα όλο το αρχικό πλάνο — και να το κάνει χίλιες φορές καλύτερο. Όπως συνέβη και σε εμάς, όταν στην περιοχή του Στρυμόνα σταθήκαμε απέναντι στον κ. Θωμά, έναν βοσκό που με τις ιστορίες του, τις γνώσεις του και όσα κουβαλούσε μετά από 40 χρόνια ζωής στο βουνό, μας χάρισε μαθήματα ζωής που κανένας χάρτης δεν γράφει. Κι όπως μας είπε πολύ πρόσφατα ένας άλλος βοσκός, ψηλά στα Τζουμέρκα, ανεβαίνοντας προς τη Βερλίγκα: «Στη δίνη του καθαρού αέρα γράφονται οι καλύτερες οικογενειακές ιστορίες» — μακριά από οθόνες, θόρυβο και οτιδήποτε περιττό.
Δείτε πώς μας τα είπε στο Βίντεο που ακολουθεί:
Τα οικογενειακά ταξίδια δεν είναι απλώς ένα διάλειμμα από τη ρουτίνα. Είναι επένδυση στη συνοχή, την επικοινωνία και την κοινή μνήμη της οικογένειας, καθώς βγάζουν τα μέλη της από τον αυτόματο πιλότο της καθημερινότητας.



